İnsanın mütemadiyen yanında görmeyi, gözü gözüne değsin, sesi kulağına gitsin istediği can dostlara olan ihtiyacı ne kadar elzemdir, hele ki zor zamanlarda. İnsanı ayakta tutan biraz da hüzne ortak olan dostların varlığı değil midir? Öyle anlar oluyor ki, acınızı paylaşmak için size sarılan bir dost eli, çöreklenerek omuzlarınızı çökertmiş acının etkisini adeta vakumlar gibi hafifletiyor. Gözbebeklerinizin derinliklerine bırakılan sözsüz samimi bir bakış, yüreğinizin dipsiz köşelerinde serin bir esintiye dönüşüyor. Belli belirsiz fısıltı halinde dudaklarda sese dönüşen bir söz, kalbin helecanını sükûnete kavuşturuyor. Allah böylesi dostlarımızın sayısını ziyade eylesin.
·
1 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.