80 syf.
·9 günde·10/10
İnsanlar olarak bazen (ya da çoğu zaman) hayatımızın tek düzeliğinden şikayet ederiz. Her şeyin aynılığı canımızı sıkar. Belki kendimiz, başkasının örnek alacağı kişiyizdir ama aslen o bedenin içindeki biz, halinden pek memnun değildir.. Bu insan olarak yapımızda var olan bir şey..

Esasında dünyanın imtihan dünyası olması da bu yüzdendir , insana insan olduğunu hatırlatır farklı olaylar; iyi ya da kötü.. Ve her şey zıddıyla bilinir. Hasta olmadan sağlığımızın kıymetini bilemediğimiz gibi onurlu ve hata yapmadan yaşamının güzelliğini hata yaptığımız zaman daha iyi anlayabiliyoruz..

Unuttuğumuz iki nokta var:

Birincisi: Günah işlediğini görmediğimiz ya da iyi yetiştirilen birisinin ömrü boyunca hatalardan uzak duracağını,

İkincisi: Bir kere hata yapmış ya da günah işlemiş birinin bir daha asla yola gelmeyeceğini zannetmemiz..

Ve .. Kendimizin affedemeyeceği günahlar işleyen kişileri Allah da affetmeyecek ; yine kendimizin yol göstermediği kişilere Allah da yol göstermeyecek zannediyoruz..

Çoğu zaman ummadığımız taş baş yarıyor ve bir daha asla yola gelmeyeceğini düşündüğümüz kişi, yol gösteren kişi olabiliyor..

Hayatta her şey insan içindir; günah da, sevap da, doğru da, yanlış da, sağlık da, hastalık da, ayrılık da, kavuşmak da, her şey..

Anlıyoruz ki bir insandan ümit kesmek, insanlıktan ümit kesmektir. Bir insanın yaptığı yanlışı kınamak için ise, insan üstü bir şey, mesela bir melek olmak gerekir. Olması gereken "İnsanı anlayacak en iyi kişi yine bir insandır" iken, olan "İnsanı eleştirme hakkı bana (yani yine bir insana) düşer. Çünkü ben asla hata yapmam!"

Başta şunu bilmeliyiz: Bazen yaptığı bir hata kişiyi öylesine pişman eder ki. Hata yapmadan önce ki halinden çok daha iyi bir insan olur. Tıpkı sahabe gibi.. Evet, bu kitapta sahabe efendimizin islâmdan önceki ve sonraki tavırlarını görebilirsiniz.
"Göre ne, göre ne!"

İşte şu dönemde, daha bugün bu sabah "Ben böyle bir insan (günahları umursamayan ve Allah rızası için uğraşmayan) değildim. Nasıl bu hale geldim?" diye oturup ağladığım günün akşamında, Zweig Amca'nın kitabından işte bu sonuçları çıkardım.

Nerede iyi insan, iyi Müslüman olmayı bıraktıysam, oradan, tam da oradan, yeniden başlamak mümkün. Ve bu, Allahın izniyle, benim elimde. Yeniden başlamak için, hiçbir engelim yok. Çünkü, yeniden başlamam gerektiğinin farkındayım!.. Ve hâlâ nefes alabiliyorum!..