Uzun süredir okumak istediğim fakat bir türlü başlayamadığım bir kitaptı. Bitirdikten sonra neden bu kadar geç kaldığım için kendime bir miktar kızdım.. Kendimi minicik bir çocuğun dünyasında onun acılarını derinden hissederken buldum. Sevgisizliği, yoksulluğu, ötekileşmeyi ve en çok da kendinden büyük gözyaşlarını.. Hal böyleyken bile yine de hayata tutunabilecek bir sürü hayalinin olması bana ışık tutmuştu. Hangimiz dayanabiliriz ki böyle bir hayata? Kendime sordum. Sonra birden sevginin ve şefkatin yüksek mertebesiyle tanıştım. Zeze bile kendini sevmezken sen ona hayatı sevdirdin. İçim ısındı yüreğime su serptin Portuga. Ben de öyle sevdim ki seni. Çocuk deyip geçmedin ona en yakın arkadaş olup karanlık kuytusundan günyüzüne çıkardın. İyi hoş çocuk gibi de değildi ya zaten. Zeze‘nin yüreği hepimizden büyüktü, kocamandı.
Sana gelince Jose, sen bu dünyadaki en güçlü insansın. Portuga’yı asla unutmayacağız tıpkı senin onu hep hasretle anacağın gibi..
·
35 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.