Hiç tanımadığım biriyle karşılaşsam, bilgece yaşlı biri.. ona her şeyi anlatsam ya da ben anlatmadan her şeyi anlasa, karşısına oturtup nasihatler etse, hayatla ilgili bilgece sözler etse.
Ya da uzun yollar çıksam, upuzuuun yollara... Ve o yolculuk hiç bitmese, yol boyunca düşünsem düşünsem düşünsem...
Herkesin o özlemini duyduğu uzak kentlere gitsem, uzaklaşsam her şeyden, herkesten...
Belki böylece unutmak daha kolay olur.. Sahi insan unutulabilir mi? Hani derler ya tebdili mekanda ferahlık vardır diye. Gerçekten işe yarar mı dersiniz? Yarar belki, hiç bilmiyorum, denemedim ki nerden bilecem. Deniyemem ki..

#kalemimden..