•
Korkudan kaçtıkça belki de onun daha çok esiri oluyoruz. Kaçtıkça ensemizde sıcaklığını hissediyor, sıcaklığının soğuk terlerini döküyoruz. Heyecanla birlikte doğan bu korku belki de beraberinde hissettirdiği pişmanlığının altında eziliyoruz. Savunmasız ve çaresiz kalışımızın her anında küçülmek gibi.. Ve bu yaşanılan duygu tabi ki cezadan daha ağırdı. Ceza acı çekerdin biterdi. Cezan ilerlerdi. Ama korku her gün, yeni baştan.. Korku hep aynı, hep aynı yerde.
Duygular insanlara aitti. Sınıfsızdı.
İrene Wagner, kitabın baş kahramanı. Burjuva sınıfından. Ama zenginliği, amaçsız yaşantısı belki de güzelliği onu yaşadığı korkudan alakoyamadı.
Duygular sınıfsızdı.
İrene 2 çocuk annesi bir avukat eşiydi. Her şeye sahipti. Ama İrene bu ışıltılı hayatından sıkılmış olacak ki bir piyaniste yasak aşka başlar. Aslında bu aşk mıydı? Hayır. Cinsel birleşmenin getireceği doyum muydu ? Hayır.
Bu irene’nin şahşahlı hayatına getireceği bir heyecandı sadece. İrene, insanlığın gerçek yüzüydü belki de. Doyumsuz ve aç gözlü.
Yaşadığı o görkemli hayat, iki evlat, güzelliği ve kusursuza yakın kocası ona yetmemişti. Her şey piyanist sevgilisinin evinden çıkarken yakalandığı kadınla birlikte başlıyor. İrene işte tam o vakit korkunun gölgesinde kaçarak yaşamaya başlıyor.
Eğer bu duyulursa irene ne yapardı?
Duyulmaması için sürekli kadına rüşvet paralar veriyordu.
Fakat kadın irenenin peşini bırakmıyor, hep daha fazlasını istiyordu. Tıpkı irenenin her şeye sahip olduğu bu hayatta daha fazlasını istemesi gibi.
İrene’nin zavallı piyanist sevgilisi ise tüm bunlardan bir haberdi. İrene artık ona gidip gelmiyordu. Hatta umrunda da değildi. Çünkü onunla birlikteliği bir aşk değildi. Yaşamak istediği heyecan.. Şimdi İrene’nin günleri kaçarak devam etti. Ne zaman sokağa çıksa kadın önüne çıkıyor, kocasını aldattığını herkese söylemekle tehdit ediyordu. İrene korkudan sokağa çıkamaz oldu, bu defa kadın eve gelmeye başladı. İrene artık evde de rahat değildi. Kaçacak bir yeri yoktu. Sıkışmıştı.
İrene’nin korkusu her an çığ gibi büyümekteydi. Artık farkedilir derecede bir korkusu vardı.
Yemeden içmeden kesilince, kaçak tavırlar sergiledikçe kocası bir şeyleri farketmeye başlamıştı. İrene anlatıp her şeyi kurtulabilirdi ama cesareti yoktu bunun için. Korkuyordu. Yüzleşmektende. İrene daha çok sıkışmıştı. 70 sayfalık kitapta Zweig bizi de sıkıştırdı. Evet artık sonu gelmeliydi, irene yüzleşmeliydi. Ama İrene korkuyordu. Artık bu yoğun duygu onu bayıltmıştı. İrene günlerdir süren korkunun üzerinde yarattığı ağırlıkla artık yere yığılmıştı. Ve o sırada kocasıyla yüzleşmesi başlar. Her şey bir cezadır ama bu ceza Korku’ydu. Korku cezadan daha ağırdı.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.