Kitap bittiğinde garip bir hisse kapılıyorsunuz, garip dediğime bakmayın çoğunuzun çok iyi tanıdığı bir his. Hiçbiriniz kafanıza bir silah dayamadınız belki yahut bir uçurumun eşiğinden salıvermediniz kendinizi boşluğa ama o eşiği kafanızda en az bir kere geçirmişsinizdir.
Werther'in acıları! Ama arka planında çok tanık olduğumuz his temaları, başta aşk. İnsan bazen kapılarını kilitlese dahi gözü hep pencerede. O kuyuda bir damla su yok ama o kuyunun başına hep kovalarla gidiyorsun. Bundan kendini alıkoyamıyorsun. Werther de koyamadı. Bir dilemmanın insanı bir kurtçuk gibi yavaş yavaş eritmesini çok iyi işlemiş. Werther köşesine çekil(e)medi, köşelerinden çekildi.. Kendisinin de dediği gibi "Nasıl oluyor da insanı mesut eden bir şey aynı zamanda felaketinin de kaynağı oluyor." Felaket diyor ama aynı zamanda onun için bir kavuşma randevusu.
Okuyun Genç Werther ile ortak acılarımızı!
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.