Dikkat! Spoi vardır !
Aziz Nesin’in “Surname” isimli eserinden sonra kalemiyle ilk kez tanıştığım Kerim Korcan’ın “Linç”ini okumak tamamlayıcı oldu benim için. Çeşitli diziler vasıtasıyla gözler önüne serilen hapishane hayatını, tüm çıplaklığı ile bu iki yazarın kalemlerinden kağıda dökülen cümleler anlatıvermiş. Surname’de tabiri caizse idam şenliğini okurken,Linç’te yönetimle uzlaşmayan bir mahkuma yapılanları okuyoruz. İkisi de akıcı, anlaşılır dille sürükleyici şekilde yazılmış ama ikisi de yüreğinizde farklı tellere dokunup içinizde farklı dalgalanmalar yaratmakta.
Eski işkence türlerinden biri kafası kazıtılan mahkumu, damlayan bir çeşmenin altında oturtmak suretiyle delirtmekmiş. Buradaki yöntem de mahkumu yalnızlığa terk ederek delirtmek ki bence daha insafsız bir durum. Sanrılar, kendi kendine konuşmalar vs insanın sinirlerini hoplatarak daha yavaş bir şekilde dellendiriyor.
Sözde kanunun verdiği cezanın uygulandığı hapishanelerde yürütülen usulsüz uygulamalar gözler önüne seriliyor. Adalet nerde, diye bir kez bir kez ve bir kez daha sorgularken buluyoruz kendimizi. Gücü elinde tutan herkesin elinde bulundurduğu güç yettiğince keyfi uygulamalar yapması da oldukça tanıdık geliyor.
Hapishane müdürünün eski komiser olması, başgardiyanın eski asker olması ne yazık ki içerdeki huzurlu ve güvenli ortamı sağlayamıyor. Demek ki neymiş, işlerin benzerliği olsa da her işin kendine özgü yapılma, uygulanma yöntemi vardır. Haliyle işin başına o işle birebir ilgilenen “gerçekten” yetkili kişiler getirilmeli. Yoksa avrupa ile kıyaslanırken hakkımızda daha çoook denir “Dinimiz gibi işleri, işlerimiz gibi dinleri var” diye.
Yine her iki kitapta da değinilen siyasi suçlular var ki mantıklı ve adalete yatkın konuşmaları, başkalarının ve kendilerinin haklarını korumaları, yol gösterici olmaları gibi özellikleriyle dikkat çekiyorlar. Satır arasında saklanan “eğitim gören insanın farkı” mesajını almak hiç de zor olmuyor.
Okunası, okutulası... Kitapla kalın.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.