Kitap bittiğinde boğazımda bir düğüm hissettim. Neyin sonlanmasıydı bu bilemedim. Bir yaşamın, bir dostluğun belki de zamanında konuşulmadan biten cümlelerin... Belki biraz çarpık bir yazı olacak. Çok manidar gelen bir şeye değinmek istiyorum. İhtiyarın köpeği ve Lennie'nin kaderi... Belki zamanında yanlış geldiğini hissettiğimiz halde toplumun baskısından dolayı doğrusu buymuş gibi kabullenip sustuğumuz bir çok şeyin içinde bulabiliyoruz kendimizi. Ve en ağır imtihanı sevdiklerimizle veriyoruz. Diğer yandan yaşamamız için bize sebep veren umutlarımız. Hiçbir zaman gerçekleşmeyeceklerini bildiğimiz halde sıkıntı anlarımızda sığınacak bir liman bulmuş gibi sarılırız onlara... Tabiki hissettiklerimi iyi ifade edemedim ama deniyorum. Ve her şeyi anlatmaya çalışmak çok zor.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.