Emine Tanırgan- Mihrican
•
•
“Vücudum ağlayan bir dağ gibiydi. Kendimi ne kadar dik tutsam o kadar içimdeki ateş dışarıya fışkırıyordu. Gözlerimdeki yaşları ne kadar gizlemeye çalışsam da beni dinlemiyorlardı. “
•
•
“Galiba yıllardır ilk defa kaybetme korkusunu yeniden tadıyordum. Taze bir yara kanaması değildi, bilakis kabuklanmış bir yara yeniden açılmıştı. Onulmaz bir hasret ve ardına gizlenmiş yenilgi sırtımı sıvazlıyordu pişkince..”
•
•
O gün benim için bir bitiş çizgisiyken aynı zamanda başlangıç da oldu. Ona bir söz vermiştim. Onun gidişiyle ağlamamayı öğrendim. Beni, bana emanet etmişti ve ben emanetine iyi bakacaktım. “
•
️
Hani bazı insanlar vardır ya. Daha doğuştan hayata yenik ve ezik başlarlar. Doğdukları an bile acı bir hayatın başlangıcının habercisidir. İşte Mihrican tam da böyle bir insan olarak dünyaya geldi. Çünkü acı çekmediği tek bir an bile yok. Mutlu olduğu günlerin sayısı bir elin parmaklarını geçmez.. Tüm bu âsi tavırları, hayata ve insanlara olan öfkesi hep bu yüzden.. Peki sizce haksız mı ? Ona kimse nasıl bir hayat istersin diye sormadı. Al bu hayatı yaşa dendi ve acılardan oluşan bir ömür önüne kondu.. Ne yapsın dı bunca acının karşısında.. Mutlu bir insan rolü mü ?
•
️
Kendimi sık sık Mihrican’ın yerine koyup okudum kitabı. Ve hak verdim.. Ne saf ve güzel bir yüreği var halbuki.. Kitapta türk filmi havası da sezdim bunu sevdim. Bu tarz kitapları sevenler için tavsiye ederim, keyifli okumalar ️
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.