ON ÜÇ GÜNÜN MEKTUPLARI
▪
Cemal Süreya'nın eşi Zuhal Tekkanat'a, Zuhal'in ameliyat olup on üç gün boyunca hastahanede kaldığı süreç, yazdığı mektupları ve 1967-1978 yılları arasında Cemal'in Ankara'da Zuhal'in ise İstanbul'da olduğu zamana ait mektupları okuyoruz. O kadar içten, o kadar samimiyetle yazılmış ki mektuplar okursanız siz de göreceksiniz.
Kendi el yazısının da içinde olduğu hatta çizimlerinin bile bulunduğu bu kitabı sevmememek mümkün değil. Cemal Süreya Zuhal Tekkanat'a ben yaşadığım sürece mektupları yayınlama diyor. Zuhal Tekkanat'da o öldükten sonra bu mektupları düzenleyip veriyor.
Süreya mektupların iki cümlesinden birinde Zuhal'i sevdiğinden, Memo'yu (Memo Cemal Süreya ve Zuhal Tekkanat'ın oğlu) ne kadar özlediğinden bahsediyor. Hatta hep olmasını istediği kızı Elif'den bahsediyor.
Mektup okumayı seviyorsanız bence okumanız gereken bir kitap On Üç Günün Mektupları.
▪
"Biz iki ayrı ırmak gibi ayrı yerlerden kopup geldik, kavuştuk bir noktada, yanıbaşımızdan küçük bir kol da alarak büyük bir nehir meydana getirdik; birlikte akıyoruz şimdi."
▪
"Ben sözler karşısında renk vermem, ama içime atarım onları."
▪
"Memo. Ne güzel çocuğumuz var. Elif daha güzel olacak. Sesi de güzel olur mutlaka. Çünkü sen. Sen ne can kadınsındır sen. Kirpiklerinin ucuyla şarkı söylersin. Buram buram tütersin Cemal Süreya'nın yüreğinde. Sen yanımda ol, gam kasavet çeker gider. Türkülenirim. Mutluluk gelir ılım ılım. Sevda sözlerinin bini bir para."
▪
"Bir de şunu diyorum; geçmiş günler geleceklerden parlak değil. Buna inanmanı istiyorum. Seni evrence seviyorum."
▪
"Zuhal'im, umudum.
*
Kendine iyi bak.
*
Gözlerinden, gözlerinden."
▪
"Düşler anıların kız çocuklarıdır. Sen yaprak bakışlı küçük kız, eğil bir yol öpeyim yanağından."
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.