bir hayatı ölüme kadar bu kadar ince bir kitaba sığdırmak kesinlikle Tolstoy başarısı olmalı. hem yeterli detay vermek hem de okuyucuyu sıkmamak büyük bir yazar tarafından yapılabilir ancak.
kitabın sonlarına doğru geldikçe İvan İlyiç'in hem ölüm karşısındaki çaresizliğine üzülüyor hem de sanki bize hiç uğramayacak olan ölümü sorgulamaya başlıyorsunuz. İnsanın bu hayata bağlayan pamuk ipliği zamanı gelince birden kopuverecek ve aslında yapılanlar, üzerinde çalışılanlar, üzüntüler ya da sevinçler birer hiç olacak ölümün çaresizliği karşısında ve insan en çok ta ailesinin-en yakınlarının- belki daha çok üzülmesini isteyecek kendisi için aynı İvan gibi.
Bu yüzden bu kitap sizin bu hayattaki bakış açınızı biraz değiştirecek gibi duruyor ki ben İvan'ın acısını yüreğimde hissettim bir gün aynı acıları ben de yaşayacağımı düşünerek.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.