Evet, ölümle insan karşı karşıya. işte o an İvan İlyiç müthiş acılar içinde kıvranırken bir yandan da yaşamını sorgulamaya başlar. “ya gerçekten yaşamam gerektiği gibi yaşamadıysam?”. Halbuki o ana kadar yaşadığı her şey çok güzeldi onun için. Belki de bu denli sorgulamamıştı yaşamını.
Bazen yaşadıklarımız, yaptıklarımız olması gerekenmiş gibi gelir. Bir an durup düşünürüz, ardından kendimizi avutacak bir şey buluruz. İvan İlyiç’in kendini avutamadığı an ölümle yüzleştiği andı. Bu acıyı derinden derine hissederken, onu kahreden acının hayatındaki insanlar için o kadar da önemli olmaması diğer bir acı gerçek. Durumunun kötü olması kimsenin umrunda değil, çünkü durumu kötü olan onlar değil. Ancak onlar bu acıyı tadınca İvan İlyiç’i anlarlar.
İyiki okudum dedirten bir kitap daha. Tüm hissettirdikleriyle çok güzeldi .
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.