Yalom her kitabında olduğu gibi hem edebi zevki yaşatıp hem de felsefik açıdan doyum sağlıyor okura. Bunu daha derinden inceleyecek olursak ilk okumuş olduğum kitabı 'Nietzsche Ağladığında' kafama balyoz indirircesine bana Nietzsche'yi öğretmişti. Onun düşünceleri ile örtüşen düşüncelerini onunla birlikte verip zıt düştüğü zaman da olay üzerinden felsefeyi haklı çıkarıyordu. Bu kitabında ise Schopenhauer'ı daha yakından tanıma fırsatını verdi bana. Kronik bir depresyonu olan ve insani yönlerden bir türlü kendini geliştirememiş bir filozof olduğunu görüyoruz. Ama kitabın sonlarına doğru kitabın baş kahramanlarindan olan Philipp'in körü körüne bağlı olduğu ve kendisini kurtardığını düşündüğü Schopenhauer fikirlerinin aslında fanatikliği her konuda olduğu gibi haketmediğini görüyor.
Terapistte olması gereken yegane şey karşıdaki ile o-ben değil sen-ben olabilmektir. Sanırım kitabı özetlemek istesek bu cümle yeterli olurdu.
Ne kadar insanları önemsememek önemsemeyi getirir diye savunulsa da bizim kimliğimiz diğer insanların içinde saklıdır aslında..
İyi okumalar.. :)
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.