Sanki bir yabancı, görünmez kuvvet, içini önce bir sivri aletle oyarken şimdi daha kör olanıyla çalışıyor, bedeninde bir şeyleri yavaş yavaş gevşetip parça parça koparıyordu.Artık o kadar şiddetle çekiştirmiyordu. Eskisi gibi canı yanmıyordu. Ama yinede içindeki bir şeyler ağır ağır iltihaplanıp çürüyordu, bir şeyler ölmeye başlamıştı.Yaşamış olduğu ne varsa,sevdiği ne varsa ağır ağır tükenen alevde sönüp gidiyor, kömürleşip dağılarak bir umursamazlık çamuruna düşmeden önce için için yanarak kararıyordu. O böyle uzanmış hararetle hayatını düşünürken bir şeyler oluyordu,hafiften hissediyordu bunu, bir şeyler oluyordu.Bir şeyler bitiyordu.Neydi bu? Kendini dikkatle dinledi,içine kulak verdi.

Ve yavaş yavaş yüreğinin ölümü başladı.
Stefan Zweig
Sayfa 153 - Türkiye İş Bankası