Emir ve Hasan. Kabil’de büyüyen iki çocuk. Ah nasıl bir kitaptın sen. Okuduğum hiç bir kitapta böylesine hüzünlü, ağlamaklı kimi zaman da sinirli hissetmemiştim. Ne kadar da gerçekti yaşanılanlar ne kadar da tanıdıktı. Kitabın özü bana göre sessizliği anlatıyor. Haksızlığa yapılan sessizlik, acıya yapılan sessizlik, çocuklara, kadınlara , yanlışa yapılan sessizlik. Tüylerim diken diken okudum bitirdim. Zordu açıkçası ama zorluğu üslup ya da kullanılan dilden dolayı değil de aksine yaşanılanlara ne kadar seyirci oluşumuzaydı. Pişmanlıklarımızaydı...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.