Théophraste, hakkıyla ve gerçek düşünür olarak, zevkle kusur işleyenin, acıyla günah işleyen kişiden daha fazla kıvanması gerektiğini ileri sürüyor. Kısacası, biri, așağsanmıș ve acıyla öfkelenmeye zorlamış kişiyi canlandırmaktadır; öbürü, tensel duyguların kendisi isteklendirdiği şeyi yapmaya yönelmekle, haksızlığa kendiliğinden atılmıştır.