İnsan sevgi ve inanç ile yaşar. Bunlardan biri biraz eksik olsa, başka şeyleri abartmaya başlarız. Mesela inanç olmasa, sadece sevgi elimizde kalacağı için sevgiyi doruğunda yaşamak isteriz, yönlendirilmeye ihtiyaç duyarız ve hiçbir şeyden tatmin olamayız. İnanç bu yönlendirilmeyi ve tatmini bize yaşatır. Sevgi olmasa, yalnızlaşır ve hırçınlaşırız. İnancı yanlış yerlerinden yakalamaya başlar ve sürekli olarak çalkantılı bir dönemde kalırız. Bir süre sonra akıl sağlığımız bozulur ve inancın gerekliliklerinin en büyüğünü yani aklı kaybetmiş oluruz. Sevgi bizim bunu dozunda tutmamızı sağlar.
İnsan sevgi ve inanç ile yaşar ve Tolstoy bunu olabilecek en güzel şekilde açıklamış. Gözlerimi hayata gerçek manasıyla yeni yeni açmaya başladığım dönemde okumuş olduğum bir kitaptır. Yıllar oldu anlayacağınız... Fakat yine de unutamadım. Aklıma mıhlanıp kaldı ve bundan hiç de rahatsız değilim. Klasiktir, zaten herkesin okuması gereken bir kitaptır. Çok fazla söze lüzum yok. Okuyun, anlayacaksınız.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.