Zweig'da beni etkileyen ne diye düşündüğümde aklıma hep dili gelirdi ama hayır artık öyle değil. Bir karakter işliyor ve karakterin spesifik özellikleri üzerinden kişiliğini, psikolojik alt yapısını ve düşüncelerine neyin değip nelerin teyet geçtiğini bize bütün açıklığı ile sunuyor. Bu bütünlüğü ve insan tasvir etme sanatını seviyorum. Dili de tüm bunlara dahil olduğunda edebi zevklerinize de ulaşabilen bir anlatıma ve olay akışına sahip oluyor. Nitekim bu öyküsü de böyleydi. Ne zaman ki çocuğun tutkulu yapısını uçlarda olarak tanımladı ve bize açtı, o zaman genç adama duyduğu ilginin yerini birden öfkeye ve hatta nefrete bırakması bizi şaşırtmadı, tuhaf karşılamadık.
Aksine anladık, kavradık ve tanıdık hissettik.