platon'un mağara alegorisi ve sibly vane'in aşkı.
sibly vane, aşık olduktan sonra tiyatroda bulduğu tüm hayatları kaybetmişti. aşk ona gerçek hayatta yaşadığını hissettirmiş, büyüleyici juliet performansına bürünmeyi dahi reddeder hale getirmişti. belki juliet'e hayrandı belki de onun gibi olmak istiyordu. ama artık "ruhu zindanından kurtulmuştu."
--alıntı--
"gölgelerden bıktım artık."
--alıntı--
diyen sibly vane, dorian grey'in portesi kitabında tiyatrocu genç bir kız. aşkı hissetmeden bugüne dek büründüğü tüm rollerden juliet'ten gölge olarak bahsediyor. bahsettiriyor oscar wilde. platon'un idealar kuramı'nın aşka dair bir yorumu gibi. platon, bir mağara içinde sırtlarını dönmüş ve zincirlenmiş insanları betimler. arkalarında olan güneş, gölgelerini duvara yansıtır. bu gölgeler dünyamızdan başka bir şey değildir. dünyada mutlu olmak elbette mümkün. gölgelerle hacivat karagöz oynamak, oynatılanı izlemek tatmin edici. benzetmesinde felsefi bakış açısına ermiş bireyler, zincirlerini kırar ve güneşle tanışır. oscar wilde da aşkı tanıdığında sibly vane'e zincirlerini kırdırmış ve mağaradan çıkartmıştır. alegorinin alegorisini yapmıştır. hayat alegorisini aşkla birleştirmiş, aristophanes'in ruh ikizleri mitini tamamlatmıştır.
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.