256 syf.
·9 günde·Beğendi·8/10
  Nereden başlayacağımı bulmadığım için klasik bir giriş yapayım:
"Nereden başlayacağımı bilemiyorum"
Ahmet Altan'la ilk kez tanışıyorum.Ve devamı olacak orasını garantiledi.Bunca yorgunluğun arasına güzel bir mola oldu.Sıkmadı,boğmadı hikaye anlatır gibi anlattı bende dinledim.Bazı satırlarda böyle gözlerim kapanacak gibi oluyordu esnemeye başlıyordum ki hoop bir kahve ikram ediyordu ,eee sonra diye meraklanıp okuyordum bende.Betimlemeleri çok keyifli aslında bir nebze bilinen şeyler ama bazı acabalara ışık tutar nitelikte.Erkek ve kadın doğası gereği çok farklı canlılar bunu hep göz önünde bulunduruyorum ve hatta feministler yüzüme kezzap atmayacaksa,erkekleri genellikle haklı buluyorum.Yani bende olsam.Neyse şimdi.Biraz daha süslense ufacık dokunuşlarla çok daha nefis satırlar ortaya çıkarmış ama tabi bunu böyle enikonu eleştirecek donanıma sahip olmadığım ve zaten bunun bir tık üstü Zweiq olduğu için tebrik ediyorum.


Kadın erkek ilişkilerindeki o tatlış bunalımları,gelgitleri,adını koyamamaları,meydan muharebelerini,aşk adı altında kanın gövdeyi götürdüğü o ego savaşlarını ve son cümleleri genellikle;bak Allah adı verdim bi huzur ver,bitirelim artık diyen çiftlerin hissiyatlarını,nasıl bu hale geldiklerini anlatmış.Anlatmış dediysem elbet bunları anlamak zor hatta imkansız.İçinde bulunulan şartlar,gerek(siz)mecburiyetler ve hava muhalefetleri sebebiyle belirli bir rota yok.Savrulan yaprak misali.Veya bir sarmal bulamamaca.Artık siz eldeki malzemelerle ne söylerseniz.Ben Allah belasını versin diyorum.Çocuklar çok seviyor.Ayıl bayıl yiyorlar.Zannedersiniz Burger King'e götürmüşüm.

Neyse toparlayacak olursam bitsin istemedim diyebilirim.Hatta keşke başka karakterlerde olsa onları analiz etseydi.Berrin'i sevmedim ama Sevda varken ona başrol vermesi,erkeklerin basit hatun anlayışını pekiştirdi bende.Kezzapları uzatır mısınız feminist ablalarım ben hak eden çok daha iyi bir yer buldum.Buraya serelim daha ferah.
Spoiler istemeyiz diyen ablalar abiler buradan sonrasına bakmayabilir.Kitapta beni etkileyen ve aşkı çok güzel ifade eden bir hikayeyle kapanış yapıyorum.Zaten Öznur'da hadi be kızım öh diye söylenir birazdan.Ama sana ayrıca teşekkür ederim güzel dostum bu güzel kitap için.Var olÖznur


Padişahla karısının bir türlü çocuğu olmuyormuş, ne yapmışlarsa bir türlü bir çocuk sahibi olamamışlar. Bir gün yaşlı, uzun sakalları olan beyaz bir adam saraya konuk gelmiş, padişah adamı çok sevip akşam yemeğine alıkoymuş. Yemekten sonra sakallı ihtiyar "Galiba sizin meyveniz yok," demiş. Padişah hemen atılmış, "Her meyveden var, ne istersiniz?" demiş. "Yok," demiş ihtiyar, "onu söylemiyorum, galiba sizin çocuğunuz yok, onu söylemek istiyorum." Padişahla karısının gözleri dolmuş, "Çok istedik, ama olmadı," demişler. "Peki," demiş ihtiyar, "ben size bir yol göstereceğim, dediklerimi yaparsanız çocuğunuz olur. Ülkenin en ucundaki dağın tepesinde bir pınar var, baharın yaza başlandığı gece, tam sabah olurken, mehtap batmadan, güneş de çıkarken çırılçıplak o pınara girip yıkandıktan sonra, 'hayırlısı neyse olsun' deyip birbirinize kavuşacaksınız." Yaşlı adam bunları söyledikten sonra odasına çekilmiş, ertesi sabah da kimseye görünmeden saraydan ayrılıp gitmiş. Padişahla karısı, büyük bir kalabalıkla yola çıkmışlar, dağın başındaki pınara girip yıkanmışlar, sonra da çadırlarına çekilip yataklarına girmişler. Padişahın karısı, "Allahım bize bir evlat ver de nasıl verirsen ver," demiş. O gece padişahın karısı hamile kalmış. Aradan dokuz ay geçmiş. Doğum vakti gelmiş. Saraya ülkenin en ünlü ebelerini çağırmışlar. Ama sultan bir türlü doğuramıyormuş, ne yaparlarsa yapsınlar sultan bir türlü doğuramıyormuş. Kentte babasıyla ve üveyannesiyle yaşayan çok güzel ve çok fakir bir genç kız varmış. Padişah, öfkesinden karısını doğurtamayan bütün ebelerin başını vurdurtmuş. bunu duyan kötü kalpli üveyanne, saraya gidip, "Benim bir üvey kızım var, sultanı doğurtsa doğurtsa o doğurtur," demiş. Bunun üzerine saraydan adam gönderip kızı çağırtmışlar. Kız başına ne geleceğini anlamış, doğru annesinin mezarına gitmiş, annesinden akıl sormuş: "Anneciğim ben ne yapacağım, hiçbir ebenin doğurtamadığı sultanı doğurtmak için beni çağırdılar, benim de kellemi kesecekler." Tam o sırada ak sakallı bir ihtiyar peydah olmuş mezarın yanında, "Ağlama kızım," demiş, "ben sana ne yapacağını anlatacağım, dediklerimi yaparsan, kelleni kurtarırsın." Sonra kıza ne yapacağını anlatmaya başlamış. "Sultan benim dediklerimi tutmadı, hayırlısını isteyeceğine, ne olursa olsun dedi, bu yüzden de evlat yerine karnında bir yılan taşıyor şimdi, sen saraya gidince, hemen bir kazan süt isteyeceksin, sütü sultanın bacakları arasına yerleştireceksin, sütün kokusunu alan yılan da dışarı çıkacak." Kız saraya gitmiş, ihtiyarın dediklerini yapmış. Gerçekten de sultan, kocaman, kara bir yılan doğurmuş. Hemen padişaha haber vermişler. Sultan hanım ağlamış, "Ne yapacağız," diye bir zaman çırpınmışlar, sonunda "Yılan mılan, evlat evlattır," deyip yılanı kimseye göstermeden sarayın arka odalarından birine yerleştirmişler, ülkede padişahın bir evladı oldu diye şenlikler yaptırmışlar. Aradan yıllar geçmiş, arka odada bırakılan kara yılan büyümüş, bir gün padişah babasına haber göndermiş, "Ben artık evlenmek istiyorum," demiş. Padişah, ne yapsın, bir tanecik evladı. Vezirlerden birinin kızını oğluna istemiş. Düğün yapılmış, gelini gerdeğe sokmuşlar, ertesi sabah kapıyı açmışlar ki, kızın cesedi bir köşede yatıyor. Yılan kızı sokup öldürmüş. Başka bir vezirin kızıyla evlendirmişler. Yılan onu da sokup öldürmüş. Saraydaki kızlar birer birer öldükten sonra, halktan kızlarla evlendirmeye başlamışlar yılan prensi, o kızlar da ölmüş. Genç kızlar saraya gelin gidip birer birer ölüyormuş. Halk, prensin yılan olduğunu bilmiyormuş, ama prensle evlenen kızların öldüğü memlekette yayılmış, herkes kızını memleketten kaçırmaya çalışıyormuş. Bir gün yılanı doğurtan ebe kızın üveyannesi, saraya gitmiş, "Benim çok güzel bir kızım var, sultanı da zaten o doğurtmuştu, prensin dilinden o anlar, onunla evlendirin prensi," demiş. Hemen kadının evine adamlar gönderilmiş, kız babasından istenmiş, adamcağız ne yapsın, padişaha hayır diyecek hali yok ya, kızını vermiş. Bunu duyan kız öleceğini anlamış, hemen annesinin mezarına koşmuş yeniden. "Anneciğimi beni prensle evlendirecekler ama prens bir yılan. Beni de öteki kızlar gibi sokup öldürecek, genç yaşımda öleceğim," demiş. Kız annesinin mezarı başında ağlarken, beyaz sakallı ihtiyar görünmüş yeniden. "Ağlama," demiş, "yılan kılığındaki prens aslında çok yakışıklı bir delikanlıdır, dediğimi yaparsan insan haline döner, çok mutlu bir hayat sürersiniz." "Ne yapacağım?" diye sormuş kız. İhtiyar da anlatmış. "Seni gerdeğe sokacakları zaman, üstüne kırk gömlek giyeceksin. Sen odaya girince yılan sana 'soyun' diyecek, sen bir gömleğini çıkart, sonra sen de ona 'sen de soyun bakalım yılan bey,' de, o da derilerinden birini çıkartacak, sonra sana yeniden, 'soyun' diyecek, sen gene ikinci gömleğini çıkarttıktan sonra ona 'sen de soyun yılan bey,' diyeceksin, böyle böyle kırk derisini de çıkarttıracaksın, kırkıncı derisini çıkarttıktan sonra yakışıklı bir delikanlıya dönecek. Ama sakın ola ki, o bütün derilerini çıkartmadan sen soyunup kalma. O derilerini çıkartmadan soyunursan, seni çıplak görürse sokup öldürür." Kız hazırlanmış, alıp saraya götürmüşler, düğün olmuş, sonra kıza gerdeğe gireceksin demişler, kız da ihtiyar adamın dediği gibi kırk gömlek giymiş üstüne, her şey ihtiyarın dediği gibi olmuş, bir kız çıkartmış gömleğini, bir yılan çıkarmış derisini, birlikte soyunmuşlar, sonunda kırkıncı deriden de sonra yılan çok yakışıklı bir delikanlı olmuş, ikisi yıllarca mutlu yaşamışlar.


Son söz;Bende tek tek gömleklerimi çıkarmalıydım,çırılçıplak kalmalıydım ama bunu karşındaki kadından önce yaparsam o beni sokacaktı, kadın benden önce soyunursa ben yılan olup onu sokacaktım, bunu aynı zamanda yapmalıydık,ama bir kadınla erkeğin aynı zamanda kendi ruhlarının kırk gömleğinden sıyrılıp soyunmaları imkansız denecek kadar zordu birinden biri öbürünün karşısında giyinip kalıp yılanlaşıyor ve karşısındakini sokuyordu.

•Sf:114