" İdama mahkumun son günü " ne kadar çelişkide kaldığımı anlatamam. Çok büyük duygu karmaşasına kapılamdım aslında. Bir suçlu cinayyet suçlusu , ve idama mahkum kendisi cinayyet işlediği taktirde, ölüme mahkum olduğu için haksızlık yapıldığını düşünüyor ve ölmek istemiyor. Peki insanları böyle kolaylıkla öldürmeseler bu durma düşmezlerdi bir can alırken neden onun ailesini, çocuğunu, annesini, babasını düşünmezken kendileri ölüme mahkum ken isyan ediyorlar. Nasılda zalim diyorlar peki benim annem, babam, karım, çocuğum die isyan ediyorlar haksızlık diğe düşünüyorlar. Haksızlık başına gelincemi illa haksızlık oluyor? Tamam geçmişte hırsızlık yaptığı için bile İdama mahkum insanlar varmış. Ben onlardan taraf değilim ama cinayetten idama mahkum insan peki hak etmiyormu? Diyelim ki ömürlük hapis cezası verildi buna taraftarsınız, peki ömürlük hapis cezası da idamın biraz ufak versiyonu değil mi? Hayatını tamamı ile haps ediyordunuz hiç bir şey yapamayacak hiç bir güzelliği göremiycek ölümden ne farkı olduki?Biz insanı var etmediğimiz halde kaderini yazarak zaten onun hayatına son vermiş olmuyormuyuz? İdamlar ömürlük hapisin çok da fark olmadığını görüyoruz. Sorun ceza vermek de değil zaten. Sorun insanlık da onu iyileştirmek iy yetiştirmek gerek suç yoksa cezada olmayacaktır ceza yoksa mahkumde olmayacaktır. İnsanlık ne kadar kötü olucaksa o kadarda devam edecek hayatların son buluşu. Kendinden başkasına yardım etmeyi, hurmeti, saygıyı, sevgiyi, birliği öğrenemdikleri surece bizlerde bunları görmeğe mahkumuz . İnsan olarak yetişin ! Cinayet işlemeyin! Cinayet yoksa Suç yok, Suç yoksa Ölüm yok, Ölüm yoksa Ceza yok!
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.