Yine bir Stefan Zweig klasiği!
Böyle kısa yazıp bu kadar etkileyici olabilen nadir yazarlardan kendisi.
Her öyküsünün vermek istediği bir mesaj vardır elbet ama bu öykü bi başkaydı bana göre. Hatta en iyilerinden bile olabilir.
Virata'nın bilmeyerek bir savaşta abisini öldürmesi üzerine, abisinin gözlerindeki o bakışı sürekli başkalarında görmeye başlar ve bu kişilere bir haksızlık ettiğini düşünür. Kralın sadık hizmetkarı olması dolayısıyla her seferinde kral onu bırakmak istemez ve yeni görevler verir. Bu görevleri gerçekleştirirken erdemin dört ismi de halk tarafından kendisine verilir ama Virata bu görevleri yapmak istemez ve ayrılır. En sonunda ise insanların kaderine müdahale etmemek için inzivaya çekilir. Fakat burda bile başkalarının günahı peşini bırakmaz. Bunu gören Virata artık sıradan bir insan olmak ister ve bunu krala söyler. Kral istemese de kabul etmek zorunda kalır ona tazı bakıcılığı görevini verir.
Kitabın sonunda vermek istediği mesaj müthişti. Aslında bütün bu günahların sebebi KİBİR'den ibaretti...
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.