bir alkolik baba ve sorumsuz bir anneden gelen bir çocuğun acı hikayesi
Küçücük bir çocuğa "şeytanın çocuğusun" yaftasını yakıştırıp onu sürekli döven ve içindeki şeytanı çıkarmaya çalışan rahibelerin; Jerry Coyne'e uyguladıkları şiddeti okurken, dehşet kelimesinin anlamını tekrar tekrar düşünmeme sebep oldular. Daha bu okuduklarımı sindirememişken, uyumsuz, sorunlu, kekeme diye adlandırılan "şeytanın çocuğu" Jerry'nin baştan atılması üzerine,, sosyal hizmetlerin bulduğu okulda, müdür yardımcısının onun üzerinde uyguladığı fiziksel ve ruhsal şiddet ile taciz ve tecavüzü okurken beynim uyuştu. Korkuyu onunla beraber iliklerime kadar hissettim...
Ruhsal durumu her geçen gün kötüye giden ve kendini hiç bir konuya odaklayamayan Jerry'nin okul içinde kavgacı kişiliğini geliştirmesine tanıklık etmek inanın onun adına hangi duygu ile karar vermem gerektiğini, ne kadar haklı olduğunu, tüm o süreçler boyunca kendini ifade etmek için uğraşıp baştan atılmasını ve ona inanılmaması kanımı dondurdu.
Sevgiye olan açlığını, küçücük yüreğinde onu bir kişinin sevdiğine kendini inandırmaya çalışması ise inanın dayanılır gibi değildi.
Her bir sayfayı çevirdiğimde kendimi içimden dualar ederken buldum."Ne olur biri ona el uzatsın," ama hiç kimse ailesi dahil hiç kimse ona elini uzatmadı; kendi elini kendi tutmayı başardı. Kitabın son sayfalarında onun mücadelesini kazandığını okumak ise gözyaşlarıma sebep oldu. Dört yaşından on altı yaşına kadar yaşadığı dehşeti İngiltere mahkemelerinde yıllar sonra anlatıp adaleti sağlayan Jerry'nin yürek burkan hikayesini okuduğunuzda, onun, "Bana yaptıkları şeyler için onları affetmiyorum ve eğer Tanrı varsa umarım o da affetmez." cümlesinin anlamını anlayacaksınız...
Kitabı okurken bırakmamak için çok direndim. Jerry'nin sonunda neler başardığını merak ettiğim için bitirdim. Hayatım boyunca okuduğum en zor kitap olarak kütüphanemdeki yeri aldı...
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.