tek tek, ahenksiz sesler. rastgele bir akortlu ses çıkarsa ne âlâ! bu kadının hayatı karmakarışık seslerin sonsuz uğultusundan başka bir şey değildir ve yavaş yavaş, sinirleri gevşedikçe o artık farkına bile varmadan, acemi ellerin bozduğu, akorda pek ziyade ihtiyacı olan kendi köhne piyanosuna benzer gider.
Zsigmond Móricz
Sayfa 91 - yeni insan yayınevi