Albert CAMUS, topluma yabancılaşmış genç bir adamı kahraman bakış açısıyla çok güzel anlatmış.
Kahramanımız, tamamen nesnel bir biçimde düşünüyor. Annesinin ölmesi bir sorun değil -günün birinde zaten ölecekti- ama annesinin cenazesinde havanın çok sıcak olması bir sorun onun için. Burada sadistlik veya bencillik yok bana göre adamın bakış açısı bu ona göre doğal olan bu.
Not; kitap aslında çabucak bitebilir benim bu kadar uzun sürede okumamın sebebi, patavatsız bir arkadaşımın kitabın sonunu söylemesi.
··
2 Gösterim
3 Yorum
Tabiki de kendi hayatını etkileyen kararlara saygı duymalıyız ama eğer verdiği bu kararlar sonucunda kişiliği şekilleniyor ve sonunda bir insanı öldürebiliyorsa saygı duyamayız
Adamı öldürme olayı, kişiliğinin verdiği bir sonuç bana göre çünkü öncesinde kendisine yapılan bir tehdit olduğunu düşünüp ateş ediyor fakat bir anlık duraklamadan sonra dört el daha ateş ediyor yani bu kısımda tehdit ortadan kalkmıştı ve sebepsiz yere edilen dört el ateş vardı. Peki saygı duyabilir miyiz? Bir insana sebepsizce edilen ateşe elbette saygı duyamayız. Fakat bundan önce veya sonra aldığı kendi hayatını etkileyen karalara saygı duymak durumundayız.
Evet kişiliği budur diyebiliriz ama kişiliği bu dediğimiz kişi bir adamı vurabiliyor rahatlıkla. Acaba bu eylemi bu kişiliğinin verdiği bazı getirilerden mi yapıyor? Eğer öyleyse kişiliği budur diyip hala saygı duyabilir miyiz?
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.