Unutmak Tükenmektir!
İnsan bir şiiri, şarkıyı ya da filmi neden sever? dersiniz ve cevap "onda kendimizden bir şey bulmak" olur çok zaman. Neticede kendimizi bulduğumuz, kendimizden bulduğumuz şeyi sevmemiz kadar normal bir durum yoktur.
İşte, tesadüfen tanıştığım ve aslında içinde, yazılışında, her cümlesinde kendimden o kadar çok şey bulduğum bu kitap: "Şehidim Şahidim".
Bir meslektaşımın Silopi'de gönüllü olarak yürüttüğü hekimlik görevi sırasında yaşadıklarını ve gördüklerini anlatan Bu kitapta canım ağabeyim, şehidim Şehit Polis Hasan ASLAN'ı buldum ben.
Buldum ve tekrar kaybettim her okuyuşta.
Şehadetin onurunu, şehit kardeşi olmanın gururunu ve ayrılığın acısını; defalarca...
O 10 Kasım'ı, o acı anı tekrar tekrar yaşadım..
Ve ne tesadüftür ki saldırı haberini aldığımda; o ana kadar aklıma hiç öyle bir şey yapmak gelmezken, sadece Allah askerimize polisimize, yardım etsin diye dua eden ben, orada görevli birçok arkadaşım varken "hele hastaneyi bir arayayım" deyip "amaçsızca" aradığımda şehitlerimize müdahale eden ve bizzat o an telefonda konuştuğum, bana bilgi veren ve dünyayı ayaklarımın altına atan o meslektaşım bu güzel kitabın da yazarıymış.
Kitabı okurken bu anların da anlatıldığını, görüşmemizi ve hatta şaşırtıcı bir şekilde hislerime kadar anlatıldığını görünce her hissi bir arada yaşadım, şaşkınlık ve onur dahil..
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.