Bu gece kendimi biraz duygusal hissediyorum. O yüzden sizlerle paylaşmak istediğim bir sürecim var ve belki dikkate almak isterseniz size birkaç önerim. Hayatımın en zorlu dönemi 5-6 sene kadar önce başladı, katlanarak devam etti bu seneye kadar. Ailem, arkadaşlarım tarafımdan o kadar yalnız bırakıldım ki bunun olması gereken olduğunu düşündüğüm zamanlar oldu. Bir şekilde yoluna koydum hayatımı ya da koyduğumu düşündüm. 2019 İlkbaharının tamamını ağlayarak geçirdim, her günü her geceyi... Sorumluluklarım, sorunlarım, ilişkilerim, geçmişten gelen problemlerim... Hepsi omuzlarımdaki yüklerdi. Yazın uzun zamandan sonra kendimle başbaşa kalabildim ve durup ne hale geldiğimi fark ettim. Bu farkındalık her şeyin önünü açtı. Hayatımı düzene koyuyordum ki sevgilim tarafından cinsel şiddete maruz kaldım. Yerine koymaya çalıştığım o azıcık özgüvenim ellerimden kaydı gitti ve ilk kez kendimi iyileştirmek için profesyonel bir yardım aldım. İşte bütün yazdıklarım bu noktaya gelmek içindi. Eminim ki bunca süreçten geçen tek ben değilim. Lise ve üniversite hayatı benimki gibi ailesi, arkadaşları veya sevgilisinin yaptıkları ile üzüntü, kaygı, stres bozukluğuyla geçen tek ben değilim. Size diyeceğim tek şey şu; terapi alın. Hatta bu problemleriniz yoksa bile alın. Ücretsiz servisler var. Ben bir üniversite aracılığıyla aldım. 8 hafta sürdü ve son seansım dündü. Son 6 senedir olmadığım kadar özgüvenli ve yarınlara umutla bakar haldeyim. Kendimi buldum, içimdeki kızı iyileştirmeye başladım. Kendim için adım atmanın güzelliğini hatırladım. Kendinizi iyileştirin, o adımı atın ve yapın bunu.
Uzunluğu için özür dilerim, sadece paylaşmak istedim. Konuşacak kimseniz yoksa ben sizi dinlerim. Bunu da bilin istedim.
İyi geceler.