Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle küçüldüm ki içimde taşacak bir şey kalmadı.
··
3 Gösterim
2 Yorum
Ilk cumlene kesinlikle katiliyorum. Ama ruhumuz dunyaya ait degil. Zamanla bunu ogreniyoruz asıl bence ve iste o zaman isler karisiyor gibi geliyor bana. Ama ruhumuz dunyaya ait gibi yasayinca dunyalik zevklerle vakti gecirebiliyoruz bir sekilde. Is hedefi araba hedefi derken hayallere kosulabiliyor bir sekilde
Düşüncen sonuna kadar doğru ve bence ekstra olarak son ruhun bedene hapis olduğunu anlamasından kaynaklanıyor.
Bence büyüdükçe hayalleri değil, gerçekleri düşündüğümüz içindir. Ruhumuzun ölene dek dünyada kalacağını öğrenmesindendir.
1 yanıtı göster
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.