Emile Zola, üslubuna hayranlık duyduğum yazarlar arasındadır. Bu kitabında bu üslubunun en rafine halini görmek mümkün. Başta sosyalist ütopya olarak algılanabilir kitap. Ama başka pencerelerden bakıldığında kitap, sosyalist ütopyaya giden yolu gerçeğin çakıl taşlarıyla dizmiş de denilebilir..
Kitabı okurken gerçeklerin acılığından içiniz daralıp bırakmak isteyebilirsiniz. Birileri bunu bir ömür yaşıyorsa ben de okuyabilmeliyim diye düşünün ve bırakmayın lütfen..
Emıle Zola’nın kendi tabirine bakılırsa zamanının en dürüst olanıdır.Daha çok romanda kenar semtlerin rezil ortamında yaşayan bir işçi ailesinin yıkılışını anlatır.İçkinin ve aylaklığın sonu ,aile bağlarının ve devamında yaşam şartlarının çözülmesine ,fuhuşa ve yüzkarası rezilliklere götürecektir.
Zaten yazıldığı dönemdede çokça konuşulmuştur.Fransa’da yazarları ikiye böldüğü söylenir.ama halk zolaya sahip çıkar.O dönemde amerika'da işçi sınıfının yaşam konusu alındığı roman türünün başlatıcısı sayılabilir.
Emek gerçek bir sevginin ve en insani duyguların, insanın gerçekten özgür olduğu ve insani gelişimini tamamlayabildiği bir düzende mümkün olduğunun altını kalın kalın çizer.Zaten aşkın da en güzel hali ancak ve ancak emek üzerinde yükselen bir düzende mümkündür. emile zola’nın kaleme almış olduğu bu romanda göze çarpan en önemli unsur, emek ve emekle kurulan bir düzenin inşasına tanık olmamızdır...Mutlaka okunması gereken kitaplardan olduğunu düşünüyorum.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.