Öyle bir kitap okudum ki…
Yanıma aldım kocaman bir kupa kahve ve kahvem bittiğinde kitap da bitmişti. Bazı kitaplar vardır ya; nasıl yorum yazacağını bilemezsin. Bu kitap da aynen öyleydi. Ben şimdi nereden başlasam yoruma dedirtiyor.
İçim resmen kan ağlayarak okudum. Kitap 2 kişinin ağzından yazılmış. Çimen ve Doktor Leyla.
Çimen gözlerini açtığında kendini kız kardeşi Defne’nin banyosunda bilekleri kesilmiş olarak bulur. Evde son ses müzik olduğunu fark eder. Yardım çığlıkları atar, ölmek istemiyorum diye bağırır. Ama kimse onu duymaz. Birinin ona bunu yaptığını düşünür. Kim yapabilir diye düşünmeye başlar. Evde olan birkaç isim sayar ve birinde karar kılar. Sesini duyuramadığı için kardeşinin okuldan gelmesini beklemeye karar verir. Bu sırada anıları aklına üşüşmeye başlar. Babasının onu yorulana kadar dövmesi gelir aklına, daha sonra baş ağrıları için annesinin onu doktor yerine hocaya götürmesi ve orada yediği dayak, ilkokulda hırsız damgası yemesi, üniversite sınavında bilincini kaybetmesi ve daha birbirinden acı verici anıları gözünün önünden geçmeye başlar.
Daha sonra kitap Doktor Leyla’nın ağzından anlatıma geçiyor. Çimen ile seansları sıklaştıkça ondan çok etkilenmeye ve Çimen’i vefat eden kardeşine benzetmeye başlar. Ve kardeşimi kurtaramamanın vermiş olduğu vicdan azabını Çimen’i kurtarmaya yoğunlaştırır. Seansları kameraya kaydetmeye, bu şekilde dönüm noktasına neden olacak olayı araştırmaya, meslektaşlarından fikir almaya başlar. Ve teşhis koyup tedaviye başlamak için elinden geleni yapar.
Çok etkilendiğim bir kitap oldu. Herkese tavsiye ederim.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.