Kitabın yazarının zihnimde oluşturduğu iyimser bakış açısı sonlara doğru anlamsızca bozuldu. Hikayeyi bitirdiği kısma geldiğinde "Neden böyle saçma düşündün ki?" demek istedim. Mevlana'nın Şems için herşeyinden vazgeçmesinin üzerinden örnek verip, güzelleyip sonra hiç yoktan kendi aşkından vazgeçmesi, korkması ilginç geldi. Bıktık bu korkaklardan!