Öncelikle Kardeşimin Hikayesi beni Zülfü Livaneli ile tanıştıran kitap olması yönüyle beni hem deliler gibi mutlu eden hem de bir o kadar üzen bir eser. Sevgili yazarın yazım dili, yazdığı konular
·
6 Gösterim
1 Yorum
Sonuna gelip önceki sayfalara şöyle bir göz gezdirdiğinizde şaşırmaya devam ediyorsunuz. Yapboz bitti, sadece üstüne hafifçe bastırmak kaldı der gibi her şey yerli yerine oturuyor.
(Bu kısım okumayanlar için spoiler içerebilir. Yani sanırım.)
Mesela, Mehmet'in bir gece vakti herkes uyurken gelip Ahmet ile konuşması sırasında şöyle bir diyalog geçiyordu:
"Peki, annemle babamın mezarını hiç ziyaret ettin mi?"
Bu soru beni zınk diye durdurdu.
"Hayır." dedim sessizce.
"Niye?"
"Çünkü ben zaten oradayım."dedim. Ama niye böyle söylediğimi anlam veremedim, öylesine ağzımdan çıktı.
...
Bu yüzden iki kez okunmayı hak eden bir kitap.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.