Puan vermedi·100 syf.··
Beğendi
·2020 2. kitabı
·21 saatte okudu
·Okunma: 19 Mart 2020 17:50
Ve kitap bitti. İvan İlyiç'in Ölümü; Tolstoy'un tanımıyla sıradan bir adamın, sıradan bir ölümünün kendi gözünden tasviri. Aslında kitaba daha önce başlamıştım ama ara verdim. Çünkü ben okumaya başladıktan bir gün sonra benim için hiç sıradan olmayan bir sıradan adam, yine benim için sıradan olmayan bir sıradanlıkla bu dünyadan ayrıldı... O yüzden hem bu kitabı hiçbir zaman güzel hatırlamayacağım hem de İvan İlyiç ve ölümünün benim için yeri hep ayrı olacak.
Kitabı okurken hayatın acımasızlığı çok sert bir şekilde hissediliyor. Biri ölürken hatta daha ölmeden, insanların buna kederlenmek yerine dünyalık hesaplarla, makam mevki düşünmekle meşgul oluşlarına şahit oluyoruz. Kitapta İvan İlyiç'in hem üzüntüsünü birileriyle paylaşmak istediğini hatta kimi zaman acınmak istediğini hem de kimsenin onu anlamadığını ve düşünmediğini fark ettiği için yalnız kalmak isteyişini okuyoruz. Aynı anda hem yaşama isteğini, ölümden korkuşunu ve kaçışını hem de artık bu durumdan kurtulmak için nasıl ölmek istediğini okuyoruz. Ve tabi diğer yandan diğer tüm karakterlerin ölen bir başkası olduğu için nasıl da huzurlu olduğunu çıplak bir gerçeklikle görüyoruz. Bu gerçekten bütün ölümlerin gerçekliği mi diye düşünmekten kendimi alamadım uzun bir süre...
*
Son olarak bir alıntıyla bitirmek istiyorum:
Duyduğu acının da hem bu kara deliğe sokulmaktan, hem de -ve daha çok- bu kara deliğe girememekten kaynaklandığının farkındaydı. Girmesine engel olan şey hayatının iyi geçtiğine duyduğu inançtı.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.