" Bombalıyor, durmadan bombalıyorlardı ; Tanrı sağırmıydı ki kendisine yalvarıldığını işitmiyordu ? " .
.
.
Uzun zamandır elime alıp sonra da okumayıp ama sürekli baş ucumda olan bir kitap #izanınşarkısı Bir şekilde hep okumaktan geri durdum ve okumaya başlayınca iyi ki dedim bir süre bekletmişim. Çünkü kitapta müthiş bir duygu yoğunluğu var. Yani en azından benim okuma sürecim duygusal ilerledi. Çünkü dünya hassas kalpler için hakikaten bir cehennem..! .
.
.
İza'nın annesi Etelka beni çok derinden sarstı inanın. Bir insanın sevgisinin çok acımasız bir hâl aldığını bir kez daha gördüm ve bütün yüreğimle hissettim. İnsanın yıllarca birlikte aynı yastığa baş koyduğu insan yitip gidince ardında ki ıssızlık ölüm gibi bir şey olabiliyor. .
.
. "Ben onun iyiliğini düşünüyorum" demek bazen o kişiye cehennem azabı çektiriyor. O cümlede ki iyilik aslında iyilik olmuyor. Ben Etelka'nın hissettiklerine yaşadıklarına çok üzüldüm. Istemsizce kendi annemi babamı düşündüm. Acaba annem babamı kaybettiğinde bu kadar yalnız kaldı mi diye? Ben onun yalnızlığına daha çok yalnızlık ekledim mi diye ? .
.
.
Hep insanları olduğu gibi sevmeyi savundum. Hep de oldukları gibi sevdim herkesi. Sevmenin aslı bana göre bu çünkü. Değiştirmeye çalışmak onları belli bir kalıba sokmak onların yaşam alanlarını, özgürlüklerini kısıtlamakla eş değer. İza kendince annesini düşündü, iyiliğini istedi, elini sıcak sudan soğuk suya değdirmedi belki ama annesinin ne istediğini asla önemsemedi. O an Etelka'yı yalnız bıraktı ama kendisinin artık sonsuza kadar yalnız kalabileceğini hiç hesaba katmadı... .
.
.
Okuyunuz efendim, inanın derinden hissedeceksiniz her bir satırı.. .
.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.