lev tolstoy'un kalplerin kahramanı ama şamil'in haini olan bir adamın sığıntılığını ve ölümünü tarla ortasında ki deve dikenine benzeterek anlattığı kitabıdır.
karakter olarak rusların da, dağlıların da , şeyh şamil'n de ve okuyucunun da hayranlık beslediği her yönüyle mükemmel bir insandır hacı murat. yaşadıklarının verdiği ikilemden dolayı ihanet etmesinin dahi onun kötü biri olmadığı vurgusunu hissettirmektedir. daha doğrusu tolstoy bu havayı okuyucuya solutmuştur.
lev tolstoy'u olumsuz eleştirmek elbette hakkım değildir fakat kitabın 20. bölümünden sonrasının biraz acele ile yazıldığı kanaati uyanmıştır bende. rus edebiyatının olmazsa olmazlarından figüran (aslında figüran değil tabir öyle) karakterlerin yaşantısına detaylı vurgu yapması beş parmağın bir bilekte birleşmesi gibi ahenk içinde olduğundan merak duygusunu uyandırmaktadır. bir kaç kadın karakter tasviri ise aşırıya kaçmaksızın hafif erotik dokundurmalar yapılarak gösterilmiştir. ama mert kadınlar oldukarı vurgusu her yönüyle aşikardır.
kafkas kültürünün mertliğini ve sertliğini ilimiğize kadar işletmiştir lev tolstoy.
son sayfayı okuduktan sonra kafamda şu soru cereyan etmiştir; hacı murat'ın, şeyh şamil'in vs. yaşadığı dinim adımı islam yoksa günümüzde yaşanan dinin adımı islam?
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.