John Steinbeck'ten okuduğum üçüncü kitaptı. Genelde işçi sınıfının yaşadıklarını konu edinir kitapları. Gazap Üzümleri de öyleydi. Başlarda biraz sıkıldım ama sonra su gibi aktı kitap. Yazarın dili baya akıcıydı.
Ana karakterlerimiz Tom Joad ve ailesi. 1930'lu yıllardaki zenginlerin sömürüsü dolayısıyla geçinecek kadar para kazanamayan yoksul ailelerden biriler. Herkes gibi onlar da iş arayışındalar.
≈Spoiler≈
Aileye bağlı gibi görünüyorlar ama hiçte öyle değiller. Bu durum beni çok şaşırttı. Önce Noah sadece kardeşine söyleyip çekip gitti. Ailesine veda bile etmedi. Sonra Connie hamile karısını bırakıp gitti. Hadi Noah neyse diyelim evli değil bir şey değil ama Connie? Sen evlisin üstelik karın hamile nasıl yapabildin bunu? Aklım almıyor cidden. Daha sonra Al, her gördüğü karşı cinsle çıkıp sözler veriyor. En sonunda Aggie ile evlenecem dedi tamam gayet güzel ama ailesi o an zor durumdaydı. Al ise Aggie giderse ben de giderim diyor. Vefasızlık cidden. Ayrıyetten biz ataerkil toplumda büyüdüğümüz için sanırım Aggie'nin Al'un yanında kalacağını düşünmüştüm ben.
Rose of Sharon bütün kitap saçmaladı. Hamilelik hormonlarının etkisiyle sanırım ama yine de okumak sinir bozucuydu. Fakat kitabın sonunda gösterdiği hareket ayakta alkışlamalıktı. Aynı zamanda dönemin vahimliğini gözler önüne seriyordu.
Gerçekten güzel bir kitaptı. Tavsiye ederim :))
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.