Ah kadınlar...yüzyıllardır baskılanan, hor görülen, evlendiği zaman efendisine ait olan ve asla birey olarak kendi hayatı olmayan kadınlar...İnsan doğası gerçekten hayatta kalma odaklı ise neden dünyayı yaşanmaz bir hale getiriyor? Kadınların önüne çekilen set, nehir yatağının ilerisini kurutmuyor mu ?Ve dünyanın gelişimi nehrin etrafında açan yeşillik gibi hayal edilirse bu sebeple kendi ayağımıza sıkmıyor muyuz?Dünyayı daha kuru ve çorak bir hale getiren ataerkil doğa gerçekten hangi hayatta kalma içgüdüsüne hizmet edıyor ki? Öyle bir dünya hayal edin ki kadın ve erkek arasında yazılışları dışında bir ayrım yok.Ne olurdu?Kütüphanedeki kitap sayıları artardı, bilimin ilerleyiş ivmesi artardı medeniyetin bugun vardığı noktaya vundan onlarca belki yüzlerce yıl evvel varırdı.Ama tüm bunların önüne bir set çektik ve kendi dünyamızı kendimiz kuruttuk.Gözlerimizi yıldızlara diktiğimiz şu günlerde bile kadınların okumaması gerektiğini düşünen insanlarla aynı sokakları paylaştığımızı biliyor olmak, insanın en büyük düşmanı yine insandır demeyi gerektiriyor...
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.