Varlıklı bir aileden gelen Dorian Gray ressam Basil Hallward’ın ilham kaynağı olarak onun sanat potansiyelini ortaya çıkarmasına vesile olur.
Dorian’ın boy portresini gören Basil’in arkadaşı Lord Henry de modelin gençlik ve güzelliğinden etkilenerek onla tanışmak ister. Yaşam felsefesini bireysellik, fiziksel haz ve hedonizm üzerine oturtan Henry’in bu felsefesini onaylamayan Basil onu Dorian’la tanıştırmak istemese de bu tanışmanın önüne geçemez.
Henry ile yaptığı sohbetlerle kendi gençlik ve saf güzelliğini keşfeden Dorian, Lord Henry’nin etkisi altında kalır; Henry’nin sözleri Dorian’ın “gönlünün daha önce dokunulmamış tellerini titretir” adeta. Oysa daha ilk tanışmalarındaki sohbet sırasında Lord Henry açık açık söylemiştir: “Bir insanı etkilemek ona kendi ruhunu vermektir. Etkilenen kişi artık kendi fikileriyle düşünemez, kendi tutkularıyla yanıp tutulamaz hale gelir. Sahip olduğu erdemler bile gerçek değildir artık.”
Lord Henry’nin sihirli etkisi ile Dorian, gençlik ve güzellik uğruna her şeyin feda edilebileceği düşünür; gençlik ve güzelliği karşısında tüm gözalıcı renkleriyle yaşamın önüne serileceğine inanır ve bu iki unsuru somutlaştıran Basil’in muhteşem tablosu karşısında şöyle der: “Ne hazin! Ben yaşlanıp çirkin ve iğrenç bir şey olacağım. Oysa bu portre hep genç kalacak. Yaşı şu haziran gününde sabitlenecek; bir gün bile yaşlanmayacak... Keşke tam tersi olabilseydi! Ben hep genç kalsaydım da şu resim yaşlansaydı. Bunun için neler vermezdim. Varımı yoğumu verirdim. Ruhumu bile satardım!”. Bu dileği kabul olur Dorian’ın; korkunç bir değişime uğrar, fiziksel olarak çirkinleşmese de ruhunun zindanlarında tutsak ve gizli kalmış ne tür kötülük varsa açığa çıkarır ve bu çirkinlikler Dorian’ın karşılığında ruhunu bile satmayı göze aldığı portresine günbegün yansır. Ancak vicdan azabı usul usul da olsa Dorian’ın boğazına sarılmaktadır artık.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.