Yılmaz Güney'in sinemacı tarafının çok yoğun bir şekilde hissedildiği, toprak, dost ve memleket aşkını, ezilmişliği, toplum tarafından dışlanmışlığı, mutsuzluk ve umutsuzluğu anlatan kitap; Karakter olarak zengin, olay kurgusu sıkmayan, mekan, olayları tasvir ve anlatım diliyle yazdığı 414 sayfalık bir roman. Bir 414 sayfa daha olsa da okusa insan.. Ağaları ve köylüleri çok iyi tanıyan yılmaz güney köy gerçeğini ve köylüleri olduğu gibi anlatıyor. Köylüye nesne gibi değil de insan gibi bakmasını bilmesi ve anlatması kitaba ayrı bir tat katmış. Köylülerdeki uyanışın ve bilinçlenmesinin her ne kadar güç ve geç olsada bunu temsil eden benim için Küçük yaşta babasının anasının ezilmişliğini, itilmişliğini gören ve okumak için günde 3 saatlik yol yürüyen Küçük remzi. Bir diğeri de ağasından horoz yüzünden azar işiten dayak yiyen, gideceği günde diyar diyar gezeceğini bir horoz bulup, ağanın horozunu dövdüreceğim diyen Arap Seyfi. Ki herkesin git kurtar kendini dediği halil'in uyanışına vesile olanda bu horoz :)
Ağasını tanımayan Allahını da tanımaz diyen Kitabın kahramanı Halil ağasına son derece bağlıdır. Yaşamasının anlamını algılaması ve ağa-köylü ilişkisinin bilincine varması çok olay görmesi, yaşaması gerek. Ta ki ağanın horoz dövüşünde yenilen horozunu öfkelenerek öldürmesi uyanışına sebep olmuştur. Başkaları için dövülmüş, hayatını başkaları için harcamış bir güzel horoz ve insanların yaşamak için sürdürdüğü hayat kavgasıyla arasında bir yakınlık kurdu ve o gece köylü anlayışıyla töre yapısına rağmen güzel eminesiyle çekip gitti. Az konuşan, içine kapanık, kederli ve birazda yenilmez adam olan Halil, Yılmaz Güneyin kendi filmlerindeki kişiliğini anımsatıyor insana. Ve kitaptaki onca boynu bükük söylemelere rağmen, içime bak benim, içime. Boynum bükük değil diyen kahraman çakal omarı da unutmamak lazım. Son olarak; köylünün horozu, ağanın horozunu yenecek :))
·
28 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
