On iki yaşındaki çocukların iş bulabilmelerini diliyorum. On iki yaşındaki çocukların intihar edebilecekleri bir ip bulamamalarını diliyorum. On iki yaşındaki çocukların sokaklarda yürürken akıllarına ölüm düşmemesini diliyorum. On iki yaşındaki çocukların hayatı algılamaya başladıkları ilk anda tökezlememelerini diliyorum. On iki yaşındaki çocukların yalnızca yere düşen dondurmalarına, kirlenen pantolonlarına, kırılan bisikletlerine, yırtılan kitaplarına ağlamalarını diliyorum.”
Tarık Tufan, adını sıkça duyduğum bir yazardı.
Okuduğum yorumlardan etkilenerek, Kekeme Çocuklar Korosuyla bir başlangıç yapmak istedim.
Yazarın gerçekten sade ve akıcı bir dili var.
Sayfaları çevirdikçe kurulan cümleler ne kadar naif dedim kendi kendime.
Kekeme çocuklar Korosu, radyo istasyonunda program yapan genç bir adamın hikayesini anlatıyor.
Bu adamın hikayesinde çocukluk ve üniversite çağında yaşadıkları yer almaktadır.
Aynı zamanda dönemin toplumsal sorunlarına da değiniyor.
Erken yaşta çalıştırılmanın çocuklar üzerinde ne tür etkiler yaratabileceğini de gözler önüne sermiş.
Kitabı dil ve akıcılık bakımından kusursuz buldum ancak, kitapta anlayamadığım noktalar yer alıyor. Çoğu zaman diyalog şeklinde ilerleyen konuşmaları biraz karmaşık buldum açıkçası.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.