Hiç doğrultmadan zamanın akrebini, işte eğildim eğdim yüreğimdeki samimiyeti.
Bir fedakarlıktan ötesi yaşanmıştı kül rengi odamda,
Çöplüğe dönmüş hayatımı temize çıkarmaktı, gölgelerin arasından..
Dünya ve dünya, sanki hiç bitmeyecekmiş gibi..
Kör gözlerimle aradığım bahar kokulu yapraklar, sızdı sayfalarımın içine..
Ne kadar da hoş dedim, ne kadar da boş bu dünya..
Bir yaprak gibi solduğumuz şu hayatta, neye yarar ki kazandığımız pul para?
Nefesimin yettiği kadar uzun şiirlerim, nefsimin yandığı kadar!
Yeter ki biraz Aşk olsun, tövbe olsun ama ziyan olmasın şu hayat..!
İbrahim ÇEKİN