*vebadan kaçınabilirsin oysa düşünceden*
Sakınamazsın.
Eskiden bitişini kestirebildiğim hikayeleri okumayı sevmezdim artık sonuç kadar yolu da önemsediğimi görüyorum. Güzel gelişme
Keskin bir kokusu vardı bu kitabın, sivri gülüşleri. Benim için en anlamlı kısımlarından biri doktorun delirerek her yeri yakıp yıkmayı istediği andı. Bütün hayatını yardıma- karşısındakine zarar vermemeye adayan bir insanın; kötülüğü iki adım ötesinde en dehşetli haliyle gördüğünde, saf kötüye dönüşmesi. Gerekli bir çıldırı. Fakat yanlış mı, fakat onaylanabilir mi yürekten?
Sessizliğe katlanamaz hale gelen genç subay ve başımın yerinde durduğuna şükretmeyişim üzerine de düşündüm. Biraz farkına varmak için bazı şeylerin ille de görüş alanımıza mı girmeli acı?
Burada ne söylesem biliyorum ki o masada boş kalan kağıtlar, tüm yazdıklarımdan fazlasını anlatacak.
“Hislerdeki, düşüncelerdeki, acılardaki ve dehşetteki bu senkronize olma hali dizlerimin bağını çözüyor ve ben dalganın üstündeki bir talaş parçasına, hortumun içindeki bir toz zerreciğine dönüşüyorum.”
Ortaklaşa acılar içindeyiz Andreyev, konuşasım da var ama “Burada olan biteni kimse anlamıyor.”
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.