3 Yorum
Ufak seken topumu, sokaktaki bir çocuğa verdiğimde ağlamıştım. Yaklaşık 4 ay önce falandı. Kardeşimi Gratis'in içinde kayboluşunu izlerken, dışarıda beklemeye karar verdim. Elimde her zamanki gibi seken minik toplardan var. Bu seferki uzun süredir benimle. Yaklaşık 1.5 ay olmuş ve kaybetmedim. Her neyse, mağazanın sırasında yaklaşık 8-9 yaşlarında bir çocuk karton kağıdın üzerine oturmuş ve insanlardan yardım bekliyor. Onu fark edince oraya doğru yöneldim. İlk başta, hevesini yoklamak için topu ona doğru sektirdim. Baktım, hemen tepki verdi. Masa tenisi oynar gibi top bir ona, bir bana geliyor. Yaklaşık 3-5 dakika oynadıktan sonra, kardeşim mağazadan çıktı ve bana seslendi. Gitme vakti gelmişti. Topu son bir kez ona attım. "Sende kalsın. Ben oynamak için çok yaşlıyım zaten. Gördün sürekli topu kaçırıyorum.'' dedim ve gülümsedim. Teşekkür etti. İki adım ileri attım ve geriye dönüp baktım. Topu olduğu yerde yalnız başına sektiriyordu. Duygularım yoğunlaştı ve ağlamaya başladım. Şu anda da gözüm doldu. Umarım, top hâlâ onunladır.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.