Bana teyzem, sen çocuk psikiyatristi olmalısın demişti. Olamam ki, eğer olursam, çocuklarla oturur beraber ağlarım. Çünkü ben bir çocuğun gözyaşını, bir dünyaya bedel sayarım.
Ve yine hüzünlü bir çocuk, ama ben bu çocuğu çok sevdim, etimle, kemiğimle sevdim, gözyaşımla sevdim, kendim gibi sevdim. Hüznünü, hüznüme katıp sevdim. Daha önce okumuş olduğum halde bir bayram günü rastgele içimden gelerek, elime alıp sayfalarını karıştırırken, kendimi yine aynı hüzne, gözyaşlarına bırakacak kadar sevdim..
Şu dünya da en kıymetli, fakat en kolay fethedilecek olan şey, bir çocuk kalbidir. Gözlerinin içine gülümsemeyle bakarsanız eğer, samimiyetinizden bir parça alıp, o parçayla sizin için köşk kurar kendi kalbinde..
Bir gün çocuk gelişim toplantısındayız. Ve hoca herkese soruyor: 'çocukluğunuza dair aklınıza ilk gelen şeyi söyleyin.' Susuyorum, susuyorum ama tüm gürültüler daha sessiz bu suskunluktan. Küçüklüğüme dair, babasını çok seven, annen mi baban mi diye sorulduğunda baba cevabını verecek bir kız çocuğu beliriyor, ama bu kız çocuğu, bitirdiği her günün ardından duygularını değiştiriyor, artık sevgi kayboluyor çünkü. Şiddetli korku ve zorunlu saygı alıyor yerini... Korku, çaresizliğe dönüşüyor, çaresizlik yalnızlığa, ve bu kız çocuğu artık babasında değil, yalnızlığında kayboluyor.
Bence dünyanın en büyük suçu, kız olsun erkek olsun, bir babanın çocuğuna vurmasıdır. Çünkü baba sığınaktır, baba yuvadır, baba işe giderken arkasından ağlanandır, baba harçlık isterken yağcılık yapılan kişidir. Baba, babadır. Baba, baba olmalıdır. Baba Dost'tur. Limandır. Yoldaş, sırdaş, destektaştır.
Ve hiç bir çocuk babası yüzünden ağlamamalıdır.
Zeze diyor ki; onu kalbimde öldüreceğim. Ve Zeze beni ağlatıyor. Çünkü benim başaramadığımı başarıyor. Defalarca kalpte öldürülen bir baba defalarca tekrar diriltilebilir mi?
Ve hoca soruyor yine: "küçüklüğünüze dair ne hatırlıyorsunuz örnek verebilecek olan var mı?."
Kimsenin beni tanımadığı bu sayfada içimden geldiğince devam etmek isterdim. Ama bir kitap incelemesinde olduğumuzu söylüyor ikide bir beynim
Şeker Portakalı, Zeze, Portuga'nın sivrisineği, seni daha önce okuduğumda eğer bu uygulamayı biliyor olsaydım senden onlarca alıntı yapardım. Fakat merak etme, bugün gözyaşlarımı içimde tutamadığım her bir satırı yine yazacağım.
Zeze, Portuga'nın sivrisineği, seni kaç yüzbinlerce kişi okudu bilmiyorum ama, birisinin senin hakkında babası tarafından dövülen yaramaz bir çocuğun hikayesi işte diye anarken duydum. Zeze, sen aldırma ona. Çünkü ben seni Portuga'dan da, şeker portakalı ağacındanda, belki ablalarının hepsinden çok sevdim.
Ve Zeze, Şeker Portakalı'nın ikinci ve üçüncü kitabının da olduğunu söylüyorlar. Sana söz veriyorum, onları okumayacağım. Ve sen, hep benim küçük Zeze' m olarak kalacaksın...
19 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ah benim kendi minicik yüreği kocaman Zezé'm...
Sen benim defalarca okuyacağım, her okuduğumda satırlarına elimi sürüp keşke seni sadece ben okusam da kimseler bilemese diyeceğim ve yıllar geçecek olsa bile benim başucu kitabım olarak kalacaksın..🌿
Oda arkadaşımdaydı bu kitap ve okumak istedim. Ama bu kadar tesir edeceğini bilemedim. Çocuklara düşkün olduğumdan belki de çocukluğuma düşkün olduğumdan. Bazı duygular bazı insanlara nakış nakış işler. Farkında değildim hıçkırarak ağladığımda. Oda arkadaşlarımın şaşkın bakışlarını gördüm. Ben de okudum abartma dedi biri. Ama bir yüreği yüreğe katıp okursan bilincinin bir yerleri harekete geçerse bastırdığın duygular da gün yüzüne bir çocuğun kalbiyle çıkar. Çok güzel bir inceleme olmuş sanki tekrar kitabın sayfalarında Zeze'nin elini tutup onunla yas tuttum. Teşekkür ederim.
Çok geç hocam.. Bin muhteşem güneş'in Meryem'ini de tanıdım uçurtma avcısı'nın Hasan'ını da. Hiç kolay değildi o kitapların tesirinden çıkmak ama hasta da olmadım:)
Yaralıyken bir insan gülebilir mi?
Anne/ baba şefkatiyle büyüyememiş bir insan gülebilir mi? Ya da dayakla büyüyen bir insan? Kuşkusuz bunun cevabını bu kişiler daha iyi bilir. Zézé'yi hepimiz çok sevdik. Öyle veya böyle hepimizden bir parça bulunduruyor gibi, kim bilir.
Güzel incelemeniz için teşekkürler.
Huzurlu, ve mutlu olmanız dileğiyle 🌸
Sizin yazdığınız bu satırlarda ben kendimi ve geçmişteki yaşamışlığımi gördüm. Zeze ile birlikte, yazdıklarınız ayrıca beni etkiledi ortak bir acı ve duygularımızın olması sizi tanımadan ve görmeden sevmeme neden oldu. Bende küçüklüğünde babasının korkusuna hapsolmuş, fakat şuan bir kuş kadar özgürüm.. Ama yaşanmışlık silinmiyor.
Saremsi ۵
Gönderi Sahibi
Normalde insanlar kendisine benzeyen insanlarla karşılaşınca sevinir, fakat bu konuda bana benzeyen insan görmek sadece hüzün, Allah her daim karşınıza güzellikler çıkarsın 🌺🤲🏻
Reklam
Böyle güzel inceleme yazısı okumadım.. Okurken çok duygulandım, ne güzel anlatmışsınız...💙 Okuyacaklarım arasında olan bir kitaptı lakin siz böyle güzel bahsedince önceliklerim arasına alıyorum hemen. İlk fırsatta.. 🌼🌼🌼