Erkeklerin, en küçük fırsatı dahi kaçırmadan kadınlara yılışması sorununu nasıl aşacağız sahiden çok merak ediyorum. Kadın olarak bırakın elinizi vermeyi, kazara parmağınızla işaret dahi etseniz kolunuzu kurtaramıyorsun çoğu zaman. Bir şey sormadan önce on defa düşünmeniz gerekiyor, "yanlış anlar mı, muhabbete çevirmeye çalışır mı". Elbette ağızlarının payını vermek zor iş değil fakat bir saniyeliğine bile bu gevşeklikle muhatap olmak zorunda mıyız sürekli? Yılışıklık deyince "bi saniye bakar mısın bağyan" gibi bir serserilik kastediyorum sanmayın, kibar kibar yapan var. Öyle ki tersleseniz suçlu çıkabilirsiniz. Yani rahatsız ettiğinden eminsiniz ama ispatlayamıyorsunuz. Saçmalık gerçekten. Bu ısrarcı ve itici davranışın yanlışlığını fark edememek, kendini bilmezliğin hangi seviyesi ya da ne tür bir hayat görüşünün sonucu, anlam veremiyorum.