Bir roman karakteri ile empati kurabilmek için yaşadıklarını biraz da olsa deneyimlemek gerekir. Hiç açlıkla mücadele etmeyen bireyler yalnızca edebi bir eser olarak görebilir bu kitabı . Ancak gerçekten yoksunluk çekenler ise yazılanlar da kendilerini görebilirler.
Bilinen gerçekleri göz ardı edemeyiz.D ünyada her gün Yaklaşık 25.000 kişi yetersiz ve güvenilir olmayan gıda gibi nedenlerden yaşamlarını yitirmektedir. Olanaklar, dünyadaki gıda üretimi gibi kaynaklar sınırsızken bu yok oluşlar oldukça acı verici.
Yokluk ve yoksullukla sınanmamış bedenler varlığın kadar kıymetli olduklarını anlamıyorlar kitap da tam bu noktada okuyucuyu o zor durumun içine sürüklüyor. Yaşanılan sefaleti iliklerimize kadar hissedeceğiniz bu eserde kendinizi ve olanaklarımızın aslında ne kadar fazla olduğunu sorgulamaya hazır olun.
Kitap yalnızca aç olmanın verdiği çaresizliği değil gururun ve isyanın da empatisini yapabiliyorsunuz. Adı olmayan karakterin açlığını bastırmak için ağzındaki talaş ve taşla oyalanmasını , gurur yüzünden açlığını kimseye belli etmemesini hayretle karşıladım. Adı olmayan kahramanımızın şu cümlesi ise çaresizliğini anlayabilmemiz için yeterli değil mi ? “ Bahtımın hep kapalı oluşuna sebep neydi? Yaşamak başkaları kadar benim de hakkım değil miydi ? ”
·
7 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.