İnsan yapmadıklarının pişmanı, yaptıklarının kölesidir. İnsanı vicdan mı daha çabuk öldürür, korku mu?
Bol bol sorularla baş başa kalacağımız bir eserle merhaba! Stefan Zweig okumanın bir bağımlılık olduğunu daha önce de söylemiştim zaten, kalemini çok beğendiğim ve kendisini okumaktan vazgeçemediğim nadir yazarlardan olduğunu söyleyip, daha fazla Zweig’ı övmeden konuya geçeyimmm
8 yıllık evliliği ve 2 çocuğuyla baş karakterimiz İrene adında bir hanımefendi. Eşini bir piyanistle aldattıktan sonra içini derin bir “ya duyulursa?” korkusu sarıyor. Peş peşe gelen şantaj-tehdit mektupları, kocasını aldattığını yüzüne çarpmaya gelmiş gibi her fırsatta karşısına çıkan kadın.. Okurken İrene ile birlikte gerilip, hatta korkulardan korkmanın nasıl bir şey olduğunun tadına bakıyor insan. Biraz spoiler versem mi diye düşündüm aslında ama okuyup kendiniz yaşayın şoku
Kitabı bitirdiğinizde gerçekten “yok artık Zweig dayı, bu kadar da olmaz yani” diyeceksiniz Uzun uzun gerildikten sonra -ki 94 sayfa ne kadar uzun olabilirse o kadar uzun- büyük bir rahatlama hissettim ben okuduğumda. Hatta duygusal bir ânıma denk gelmiş olacak ki azıcık ağlamış bile olabilirim
Ancak aradan biraz zaman geçtikten sonra dönüp ‘nasıl yaa’ dedim. Bir ilişkide mümkün göremeyeceğim bir şey yaşanmış çünkü, ama bunu okuduğum sıralar fark etmemişim. O zaman bu güzel ara sıcağı da bir yerlere sıkıştırıp okuyun anacım, ondan sonra da gelin üzerine konuşuruz
··
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.