Kitabın başında Sezai Karakoç'un şu cümlesi geçiyor: "İnsanın ufku Peygamber, şiirin ufku ise naattir." Şiirde o en uç nokta olan naati inceliyor yazar. Çeşitli şairlerin naatlerini analiz ediyor. Hem şiir analizi olması hem de Server-i Kainat'a yazılmış şiirleri incelemesi sebebiyle severek okuduğum bir kitaptı. Belki hepimiz sevmiştik ama onlar sevgilerini maharetle yazıya geçirmişlerdi. Söyleyemediklerimizi söyledikleri için sevmiyor muyuz zaten şairleri?
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.