Spivak “Madun konuşabilir mi?” makalesinde madun çalışmalarının kadına yaklaşımını sorunlu bulmaktadır. Kitabın girişinde "Hoşgeldiniz" diyerek anlattığı olay ile madunun derdini anlatmadaki çaresizliğine işaret ederken konuşamamasına (talk) değil, söyleyememesine (speak) işaret ettiğini ifade etmektedir. Üstelik bu çaresizliğin, sati geleneğinde olduğu gibi, ölerek sesini duyurma çabasında da değişmediğini ifade etmektedir. Kadının bu ölüm sessizliğine örnek olarak Bhubaneswari Bhaduri’nin intiharını örnek gösterir (Büyükannesinin kızkardeşi). 1926 yılında bağımsızlık yanlısı politik bir örgütte yer alan Bhaduri kendini asarak intihar eder. Uzunca bir süre bu intiharın bir aşk intiharı ve Bahduri’nin hamile olduğu için intihar ettiği düşünüldü. Fakat Bahduri’nin intiharının gerçek iç yüzü, o dönemde hamile olmadığı, düzenli adet görmeye devam ettiği, bu intiharı kendisine verilen suikast eylemini gerçekleştiremediği için işlediği, ancak bir on yıl sonra ortaya çıktı. Aslında Bhubaneswari bu intiharın bir aşk ya da gayr-i meşru bir hamilelikten olmadığını ıspatlamak için adet dönemini beklemiştir. Ama buna rağmen sesini duyuramamıştır (evet kitap bu şiddetli olayın anlatımı ile başlıyor).
Spivak bu örnek üzerinden kadın madunun sadece söyleme yeteneğinden yoksun olmadığını, bu yoksunluğa rağmen söylediğinde dahi duyulmadığını ya da okunmadığını belirtir. ümitsiz tablo aslında “söz”ün neredeyse tamamıyla iktidarın tahakkümünde olmasından kaynaklandığını anlatmaktadır kitap.
·
292 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.