Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil...Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.
·
246 Gösterim
1 Yorum
Belki de yalnızlık değil varoluş olma sancısıdır.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.